Hüzünlü "Bizler"

       

         Bizler, mantığını kullanırken bile kalbini başına gözcü dikenler, yorgunuz.
         Bizler, soluğuna iki üç sızıyı birden almayınca soluğu boğazında duranlar, yorgunuz.
         Bizler, akşam başını yastığa koyduğunda gün içinde söylediği bir cümle kalbinin onayından geçmezse büyüyüp büyüyüp içine taş gibi oturanlar, yorgunuz.
         Bizler, dünyanın dünyalığına alışamayıp kafa tutanlar, yorgunuz.

         Bizler diyorum evet çünkü gerçekten bir ''bizler'' var. Göz göze gelip iki kelam ettiğimde tanıdığım bizler var. Hatta bazen yüz yüze konuşmasak da sosyal medyada, kitaplarda, bloglarda karşılaştığım bizler var. Ne zaman bizlerden birini görsem uzun uzun sarılmak, gözlerinin en derinine onu anladığımı, onu hissettiğimi, onun derdiyle dertlendiğimi belli edercesine bakmak isterim. Bizlerde sözsüz de anlaşılır, bizler bazen uzun uzun konuşamayız, bizler gülerken bir ara gözlerimizi bir yere takıp birbirimizin sızısından özür dileyip birbirimize selam ederiz. Bizler, açılmamış yaraları açmayalım diye üstüne bandaj sarar şifa duaları ederiz. Âh bizler.

       Bizlerin rengi yeşildir bende, bizlerden tanıdıklarımın hepsinin ismi tek tek hatrımdadır. Bazısıyla bir iki cümlelik muhabbetimiz olmuştur ama duamın ortasında ağzımdan çıkıverir ismi. Evvelden tanış olmak budur çünkü, evvelden tanış olmak karşılaşıldığında ''kimdir, nedir'' sorularının hepsini atlayıp kavuşmanın sevinci aşamasına geçmektir.

      Hayır hayır övmüyorum ''bizler''i. Bizler sakardır, bizlerin kafası dağınıktır, bizler unutur, bizler uyuyakalabilir, bizler yorgundur. Ama hepsine rağmen derdiniz hakikiyse bizlerin derdidir, yanınızda uyuyakalacak da olsa omzu sizindir. Zaten kendinin olan çoğu şeye ''benim'' diyemediğinden kendinden bir şeyleri sürekli kaybeder, ara ara topluca kayıpları aramaya çıkarız. Bu kadar dağınıklık hayır değildir, bilir bizler adı gibi bilir. N'apsın öyle kolay toplayamaz, dünyadır çarpar der.

     Hep hüzünlenmez bizler, gülüşlerini geçtim tebessümleri dâhi bazen baktığı yerleri ışıldatır. Çocuklar, en çok çocukların hakettiğine inanırlar bu gülüşleri ve en çok onlardan esirgemezler.

    Bizler birbirini bulduğunda gözleri parıldar, yükleri hafifler ama mesela bizlerin hepsini bir gezenin içine toplasanız orada yaşanmaz. Araya bizler gibi bakmayan, bizler gibi görmeyen, bizlerin soluklanmasına daha fazla gülümsemesine vesile olan birileri gerektir. Bizlerden güzel arkadaş, dost hatta eş olabilir belki ama dünya sadece bizlerden olmaz, yok böyle bir iddiam. Bizler güzeldir demiyorum ama şunu biliyorum ki bizler güzel bakmak, güzel sevmek, güzel göçmek duasındadır. Sadece bizler budur da demiyorum, böyle olan birçok kişi vardır ama bu gece derdim ''bizler'' ile.

       Birileri hüzünlü prensesliği bırakın demiş ya hani kusura bakmayın da halt etmiş. Her yerden ayrı vahşet haberi yükselen şu dünyada iç huzurumuzu korusak bile hüzünlenemiyorsak gönlümüz var demeyelim, taşıdığımız yalnız bir et parçasıdır çünkü. Mutluluğu ve bilgeliği birilerinin gözüne sokmadan yaşarsak hüzünlü prenseslikle yaftalanabildiğimiz şu dünyada yine de inanıyoruz güzel insanlar var ve daim de olacaklar Allah'ın izniyle. Bizler herkese ve her şeye rağmen cennete varana dek en mutlu günümüzde tebessümler saçarken bile bir yanımızla içlenmekten vazgeçmeyeceğiz inşAllah.

       Velhasıl tek içlenmiyorum, velhasıl içleniyorsak bir o kadar da gülüyoruz şükür ki, velhasıl cennet vallahi daha güzel olacak inşAllah.