Gül Dalı

Bazı dönemler farketmeden ellerimiz kendi boğazımıza yapışık yaşıyoruz farkında mısınız? Bu yolda istesek de ayrılamadığımız tek yoldaşımız kendimizken en çok ondan uzaklarda duruyoruz.

Kendinize zaman verin; susmak istiyorsa sussun, öylece durmak istiyorsa dursun, ağlamak istiyorsa ağlasın. İsyana varmadığı ve sitemi haşa takdir edene olmadığı sürece bırakın ağlarken bağırmak istiyorsa bağırsın hatta. Ama sonunda muhakkak O'nunla sakinleştirin onu, başınızı O'nun adıyla okşayın; O'nun O'na sığınan kimseyi yarı yolda bırakmayacağını ve bu dünyanın bir anmış gibi geçip gideceğini sonunda tüm hüzünlerin Allah'ın izniyle geride kalacağını fısıldayın kulağına. Sonunda bir ayetin serinliğinde gölgelenirken bulsun kendini.

Evet evet deli mi derler demeden, çekinmeden kendinizle ilgilenin. Kendinizi bam tellerinizle ve yaşlarınızla en çok kendiniz kabullenin, kendi omzunuzu kendinizden esirgemeyin, gerekirse kendinizle dertleşin. Hz. Ebubekir vari dostluk sadece başkasına mı yapılır? İçli içli ağladığınız günlerde kendinize hakiki bir dostluk yapabilirseniz gözlerinizin ışıldadığı günlerde çok daha huzurlu olacaksınız Allah'ın izniyle. Bir bakacaksınız siz kendinizi zorlamadığınız halde içinize inşirah yayılmış, yüzünüzde ne yaşıyorsanız O'nun takdir ettiğini ve size ait olduğunu bilmenin huzuru belirmiş bir vaziyette tebessüm edip şükrediyorsunuz. Sonra bir gün bir bakmışsınız içiniz sızılı geçtiğiniz yolları yüzünüzdeki tebessüm aydınlatıyor.


:)
Evet çok benim dilimde bir yazı değil, daha bir "biz" diline dönüyor kalemim ama bu sefer de böyle olsun bakalım.:)

Ne de güzel demişler:

"Esip savruldum, aktım duruldum, ummanlar oldum sonunda,

Toprağa düştüm, mevsimler açtım, gül dalı oldum sonunda."


Gül dalı olacağız Allah'ın izniyle, yeter ki yavrusuyla ilgilenir gibi çiçekleriyle ilgilenen bahçıvan misali kendimizle ilgilenelim. O'nun için, dünyadaki minikler için, cennet için... :)