İçleniyorum

İçli bir türkü çalmasına gerek yok veyahut da inceden bir sözün gelip gönlüme değmesine, genel olarak "içleniyorum".

Dışarda köpekler havlıyor, içlerinden biri hepsinden kaçıyor gibi, içleniyorum.
Otobüste duran amcanın omzu çökük, uzaklara bakıyor, içleniyorum.
Biri diğerinin karşısında ezilip büzülüyor, içleniyorum.
Karton toplayan çocuk akşam vakti evine dönüyor, arabasının içinde kartonların üzerinde ablası gülerek yokuş aşağı gidiyorlar, içleniyorum.
Bir anne dilinde "canları sağolsun" ile camdan dışarı bakıyor, içleniyorum.
Bir kadın parkta oynayan çocukları izlerken elindeki yeleğe bakıp ağlıyor, içleniyorum.
Yavruları kaybolmuş kedi ağlaya ağlaya etrafa koşturuyor, içleniyorum.
Biri birini tüm umutlarının orta yerinde bi başına bırakıp gidiyor, içleniyorum.
Biri birine hiç uzanamıyor, içleniyorum.
Kornalarla bir kız alınırken evinden bir delikanlı bavulunu topluyor, içleniyorum.
Muhacir çocuklar gözlerine birikmiş tüm enkazlara rağmen etrafa gülücükler dağıtıyorlar, içleniyorum.
Düşen bir kitabın sesiyle korkup büyümüş gözleriyle ellerini kulaklarına götürüyor aynı muhacir çocuk, içleniyorum.
"Biliyor musun annem beni yaktı." diyor bir çift kara göz yedi yaşında dondurdukları bakışlarıyla, içleniyorum.
Çikolatadan miniklerimin tebessüm ettiği fotoğraflarda biri bakışlarına birikmiş acıyla fotoğrafa takılıyor, içleniyorum.
Tıka basa doldurup siyah camlarının arkasında zaman da dahil olmak üzere çoğu şeyi unuttuğumuz avm çıkışlarındaki ışıklarda bir lira için arabaların önüne atlıyor bir çocuk, içleniyorum.
Bi de bilse ondan ne de güzel mümin olur diye bir cümle dökülüyor birinin ardından dilimden, içleniyorum.
Biri deli demeye bin şahit isteyen meczubluğuyla dilinde ömrünü ezip geçmiş bir cümleyle yolları mesken biliyor, içleniyorum.
Öyle şu anda olmasına gerek de yok, zaman mekan demeden "içleniyorum".
Kitapta A kişisi boynunu büküyor, içleniyorum.
Muazzez Hanım sesine ilişmiş mesafelerle o şiirden haberim vardı ama... diyor amasını duymam yetiyor, içleniyorum.
Sultanahmet'te başlar secdeye değerken Ayasofya sabırla bekliyor, içleniyorum.
Hz. İbrahim ardını dönüp gidiyor, Hz. Hacer "Bunu sana Rabbin mi emretti" diyor, içleniyorum.
Ve yine Hz Hacer gönlüne teslimiyetini basa basa safa ile merve arasında koşuyor, içleniyorum.
Efendimiz başka bir İbrahim'in ardından bir damla yaş döküyor, o yaşın altına elimi uzatamıyorum yalnızca içleniyorum.
Hz. Aişe gönlünün bir yanı mahsun Rabbinin ayetlerine tutunuyor döndüğü baba evinde, içleniyorum.
Ka'b Rasullü haykırışlarla, herkesin suskunluğunun ortasında tek bir selamı bekliyor, içleniyorum.
Hz Vahşi uzaklardan Efendimiz'i izliyor, içleniyorum.
Hz Ali ile kılıç kılıca gelen Zübeyr B. Avvam Efendisinden gelen bir cümleyi duyunca "Geri döneceğim" diyor tüm kararlılığıyla, içleniyorum.
Biz hangi eşarbımızı takacağımızı düşünürken Hedil peçesini açmadığı için kurşun yiyor, içleniyorum.

Dünya içli bir yer. Bizler de kimi zaman ıskalasak da genel olarak içleniyoruz. Öyle çok günahsız, arınmış olduğumuzdan falan değil, hâlâ hissetmekten vazgeçmediğimizden içleniyoruz. Böyle bir dünyada hâlâ içlenebildiğimize şükrede şükrede içleniyoruz. İçleniyoruz ama ölmüyoruz şükür ki. Ölmediğimizden içleniyoruz, bir gün öleceğiz ve tüm içlenmelerimiz burada kalacak Allah'ın izniyle. Bekliyorum, bekliyoruz.